غرور و گردنفرازيم گردد ، و يا موجب طغيان و سركشى شود ، دور ساز ، خداوندا لذّت دوستى با فقرا و مستمندان را بر كام من گوارا كن ، و مرا بر معاشرت با آنان بردبار و خوش‌خو گردان و آنچه از مال و منال دنياى زودگذر محروم داشته‌اى ، آنها را در خزاين رحمت خود براى عالم آخرتم اندوخته فرما و آنها را وسيلهء تقرب به درگاهت و وصول به بهشت رضوانت قرار ده ، زيرا تو تنها صاحب فضل عظيم و بخشندهء كريمى . . . » ( 1 ) اين دعاى شريف مشتمل بر نكات ذيل است : اوّلا ، امام عليه السّلام از خداى تعالى درخواست كرده و در درگاهش تضرّع و زارى نموده تا او را از قرضدارى معاف دارد به خاطر زيان و اندوهى كه وامدارى در پى دارد از جمله : الف - وامدارى آبرو را مىكاهد و چهرهء آدمى را فرسوده مىسازد ، به خاطر غمهاى فراوانى كه بر شخص وامدار هجوم مىآورد بخصوص اگر قادر بر اداى آن هم نباشد . ب - قرضدارى باعث آشفتگى خاطر و پريشانى و پراكندگى فكر مىگردد زيرا كه شخص بدهكار دربارهء نحوهء اداى دين و نجات از آن همواره خاطرش پريشان است . ج - وامدارى باعث تلاش و اشتغال به كار و فعاليت زياد براى اداى دين و خلاصى از آن مىگردد . د - براستى كه بدهكارى باعث ذلّت و خوارى در زندگى دنياست زيرا كه بدهكار در برابر طلبكار همواره احساس ذلّت مىنمايد . ه - بدهكار پس از مرگش نيز زير بار دين طلبكار است و جز با پرداخت وام ، راه خلاصى ندارد . با توجه به اين امور و پيامدهاى وامدارى است كه امام عليه السّلام از خداى متعال درخواست دارد تا بر روزى او گشايشى دهد و او را از رزق و روزى بيشترى برخوردار سازد تا از غمها و زيانهاى قرض بر كنار بماند .